Em B Em
از همان روزی که دست حضرت قابیل
Em C B Am
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
Em B Em
از همان روزی که فرزندان آدم
B C Am
زهر تلخ دشمنی در خون شان جوشید
Em C Em
آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود
B Em
از همان روزی که یوسف را
Em C
برادرها به چاه انداختند
Em
از همان روزی که با شلاق و خون
B
دیوار چین را ساختند
Em Am
آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود
Em
من که از پژمردن یک شاخه گل
B
از نگاه ساکت یک کودک بیمار
Am
از فغان یک قناری در قفس
C
از غم یک مرد در زنجیر
B Am Em
حتی قاتلی بر دار
Em Am
اشک در چشمان و بغضم در گلوست
B
وندرین ایام زهرم
B Em
در پیاله زهر مارم در سبوست
Em D
مرگ او را از کجا باور کنم
D Em
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
C
وای جنگل را بیابان می کنند
D
دست خون آلود را در پیش
چشم خلق پنهان می کنند
Am D Em
هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا
Am D
آنچه این نامردان با جان انسان می کنند
D Em
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
D
فرض کن مرگ قناری در قفس
هم مرگ نیست
C
فرض کن یک شاخه گل هم
Am
در جهان هرگز نرست
C B
فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست
در کویری سوت و کور
C Am
در میان مردمی با این مصیبت ها صبور
C Am
صحبت از مرگ محبت مرگ عشق
Em B
گفتگو از مرگ انسانیت است
ارسال‌کننده :وحید تاجیک
ارسال‌کننده :وحید تاجیک